و اگر در تمام روى زمين مخلوقى نباشد مگر يك نفر مؤمن ، من به او اكتفا ميكنم و او را براى خود انتخاب مىنمايم بدون توجّه به أحدى از مخلوقات خود ، و من از جوهرهء ايمانى كه به من دارد يك مادّهء انسى براى او قرار مىدهم كه با وجود آن ديگر احتياج به انس گرفتن با أحدى از مخلوقات من نداشته باشد . » دوّم : از ابن فضّال از أبو جميله از محمّد بن علىّ حلبى قَالَ : قَالَ أَبُو عَبْدِ اللهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ : قَالَ اللهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى : لِيَأْذَنْ بِحَرْبٍ مِنِّى مُسْتَذِلُّ عَبْدِىَ الْمُؤْمِنِ . وَ مَا تَرَدَّدْتُ عَنْ شَىْءٍ كَتَرَدُّدِى فِى مَوْتِ الْمُؤْمِنِ ، إنِّى لَاحِبُّ لِقَآءَهُ وَ يَكْرَهُ الْمَوْتَ فَأَصْرِفُهُ عَنْهُ . وَ إنَّهُ لَيَدْعُونِى فِى الْأَمْرِ فَأَسْتَجِيبُ لَهُ لِمَا هُوَ خَيْرٌ لَهُ ، وَ أَجْعَلُ لَهُ مِنْ إيمَانِهِ أُنْسًا لَا يَسْتَوْحِشُ فِيهِ إلَى أَحَدٍ . « 1 » و اين روايت در مفاد مانند روايت سابق است مگر آنكه در اوّلش ميفرمايد : خداوند ميفرمايد : كسى كه بندهء مؤمن مرا پست و خوار گرداند إعلان جنگ با من نموده است ؛ و در جملهء ما قبل آخر دارد : بندهء مؤمن دعا مىكند و از من چيزى ميخواهد ولى من چيزى بهتر از آنچه كه ميخواهد به او مىدهم . بارى ، اين روايت هم از نقطه نظر سند و هم از نقطهء نظر متن بسيار مهمّ است . اوّلًا از جهت سند در كتابهائى مانند « محاسن » و « كافى » و « معانى الاخبار » و « أمالى » شيخ طوسى ، از شيخ مفيد با سندهاى

--> ( 1 ) همان مصدر ، ص 160 ، حديث 100